Wpis

środa, 08 lutego 2012

1968 - Peter S. Beagle - Ostatni Jednorożec

Peter Soyer Beagle

Ostatni Jednorożec (1968)
Dwa Serca (2006)

Nagrody:
2006 – Dwa Serca (Hugo, Nebula w kategorii: nowela)

            Starusieńka już powieść mówiąca o, no, naprawdę trudno się domyśleć – Jednorożcu. Ostatnim Jednorożcu. Jednorogini właściwie. Siedząca w swym zaczarowanym lesie magiczna istota dowiaduje się przypadkiem, że jest ostatnim przedstawicielem swej rasy czy też może gatunku. Wyrusza w drogę, by zweryfikować to twierdzenie.
            Na początku zdaje się, że nikt jej nie poznaje – nikt z ludzi, oczywiście, którzy o tym mitycznym stworze niemal zapomnieli – jeno roztrzepany motyl zdradza, chyba przypadkiem, że wszystkie Jednorożce pogonił gdzieś Czerwony Byk. Jednorogini nie zdążywszy jednak przetrawić tej informacji trafia do klatki w Ponurym Miasteczku Mateczki Fortuny – Stwory z Mroku na Widoku. Okazuje się, że jednym ze współwięźniów tego objazdowego zoo jest prawdziwy potwór: harpia Kelanio. Kiedy Jednorogini udaje się uciec – pomaga jej Szmendryk Czarodziej, mag raczej kiepski – ruszają razem do krainy Króla Nędzora, który związany jest jakoś z owym Czerwonym Bykiem, który pogonił jednorożce i zatarł za nimi wszelkie ślady. Po drodze przyłącza się do nich Molly Grue (dziewczynę Kapitana Kiepa – niemal Robin Hooda) i królewicz Lir – słowem wszystko wygląda jak w baśni. Tylko, że to okazuje się nie być staroświecka baśń. To… Przeczytajcie sami.
            Mimo panującego w książce nieco staroświeckiego klimatu (trąci „Hobbitem” albo „Był sobie raz na zawsze król”) „Ostatni Jednorożec” jest na wskroś poważną lekturą. Powstał w czasach, kiedy Świat zaczynał przyspieszać, kiedy we Współczesności zaczęło brakować Czasu na mity, legendy, spokój (a rychło się okazało, że LSD jest tylko ułudą). Myślicie, że prawie 50 lat później mamy więcej Czasu niż w tamtych czasach? Ja wątpię. I wtedy robi się ponuro.
            Nie wierzcie w to co napisałem powyżej. Tak naprawdę jest to ponura opowieść o znajdowaniu siebie. A może to też nieprawda? Albo obie są prawdą? Przeczytajcie sami, koniecznie.
            Na zakończenie: nowela „Dwa Serca” z 2006 roku, kontynuacja „Ostatniego Jednorożca” została nagrodzona Hugo i Nebulą. U nas była drukowana w „Nowej Fantastyce” 7/2008.

Szczegóły wpisu

Tagi:
Kategoria:
Autor(ka):
adamadamas
Czas publikacji:
środa, 08 lutego 2012 23:28

Polecane wpisy

Trackback